Μια σημαντική ενότητα ως προς :1). την θεοποίηση του ανθρώπου εις τον Εθνικό κόσμο 2) την έλλειψη ηθικών κριτηρίων από την Εθνική λατρεία ως προς το λατρευόμενο πρόσωπο - θεότητα 3) την εξομοίωση στον Εθνικό κόσμο του Θεού με τον άνθρωπο 4) την συμμετοχή της εξουσίας μετά των Θεών και δηλαδή εξουσία = Θεός 5) της θρησκείας των Ελλήνων ως λατρείας του κατακτητή (βλ. ναό Αυτοκράτορα και θεάς Ρώμης) 6) Την σημασία του επερχόμενου Χριστιανισμού για την σωστή ευλάβεια προς το θείο, για την Εθνική συνείδηση των Ελλήνων και για τον διαχωρισμό πνευματικού κόσμου από τον υλικό 7) Της «ρωμαίικης» υποτέλειας του Εθνικού ελληνικού κόσμου (ναός και θεά Ρώμη) και όχι εκείνης του «ελέω Θεού αυτοκράτορα» του Βυζαντίου. 8) την σχέση των βωμών (θεία μέρη κατά τους Εθνικούς) και των «θεών» Αυγούστων 9) την σχέση των ολυμπίων θεών με τον Αύγουστο (ουδέποτε τέτοια αναλογία εις τον Χριστιανικό κόσμο και την εν Χριστό κοσμοθέαση) 10 ) την σχέση του Δία, ανώτατου θεού του Εθνικού κόσμου με ένα κοινότατο άνθρωπο (Εθνική θεοαντίληψη, διότι ως γνωστό όχι μόνο το Εθνικό ιερατείο δεν αντέδρασε αλλά ενίσχυσε κιόλας τέτοιες λατρείες (βλ και Αθήνα ) 11) την εξήγηση του όρου «αποθέωση» που έχει να κάνει και με τον σημερινό Εθνικό δογματισμό 12) την έλλειψη ηθικής και αξιοκρατικής επιλογής των ιερέων εις τον Εθνικό κόσμο (βλ. Pontifex Maximus) 13) τον εκπεσμό της αρχαίας λατρείας (βλ. Ρώμη) 14) την θρησκευτική δικαιολόγηση της κατάλυσης των αρχαίων λαών.
Μαρμάρινη κεφαλή του Οκταβιανού πριν αναγορευθεί Αύγουστος. Το εικονιζόμενο κεφάλι βρέθηκε στα ερείπια της Νικόπολης, την οποία ίδρυσε ο Οκταβιανός για να εορτάσει τη νίκη του επί του Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας. (Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά θέματα, τεύχος 44, σελίδα 74)
Όταν συντελέσθηκε η οριστική αποκορύφωση όλων των εξουσιών
εις ένα άνδρα και ο Αύγουστος αναδείχτηκε όχι μόνο ο κυρίαρχος, αλλά και ο
ευεργέτης του ανθρώπινου γένους, γεννήθηκε τότε μια πρωτοφανής λατρεία, η
αυτοκρατορική
λατρεία.
Ο Καίσαρας είχε κηρυχθεί Divus (Θεός) μετά τον θάνατό του αλλά ο
Αύγουστος τιμήθηκε δια λατρείας εν ζωή ευρισκόμενος. Οι τιμές, τις οποίες
αμέσως μετά τα πρώτα έτη απόλαυε ήταν αυθόρμητα κατ’ αρχάς και ήσαν μια μορφή
ευγνωμοσύνης, δια τα αγαθά της διοικήσεως αυτού. Αλλά ο Αύγουστος εννόησε
αμέσως πόση ωφέλεια μπορούσε να απολαύει αυτός και οι διάδοχοί του από τον
παγκόσμιο τούτο σεβασμό και ανέλαβε να κανονίσει ο ίδιος τα πράγματα. Στην Ρώμη
αρνήθηκε να δεχτεί την λατρεία του.
Περικαλλής Χάλκινη προτομή του Αυγούστου (27 - 25 π.Χ.). Βρετανικό Μουσείο
Απολογητής: Οι νεοΕθνικοί κατηγορούν διαρκώς τους Χριστιανούς για ραγιαδισμό. Κι όμως οι κατ’ εξοχήν ραγιάδες είναι οι νεοΕθνικοί, οι οποίοι λάτρευσαν ως θεούς τους, τον κατακτητή ρωμαίο αυτοκράτορα και την θεά Ρώμη στην οποία ήσαν υπόδουλοι. Πώς θα μπορούσαν άραγε ποτέ να εξεγερθούν με επανάσταση ενάντια στον θεό; Δεν θα ήτο ασέβεια;
Η Ιταλία και οι επαρχίες αφιερώνουν σε αυτόν ναούς και βωμούς. Η νέα λατρεία έχει τους δικούς της ιερείς, τις δικές του εορτές. Θεωρούνταν ασέβεια να μην λατρεύεται το πρόσωπο του Αυτοκράτορα. Ο Αύγουστος, είπε ο Οράτιος, δεν είχε ανώτερό του παρά μόνο τον Δία και εις το τέλος έγινε ένα με αυτόν τον Δία. Η Αλεξάνδρεια δεν αφιέρωσε ναό μόνο αλλά και πόλη ολόκληρη με στοές, βιβλιοθήκες και περιπάτους. Η λατρεία του Αυγούστου ήταν ιδίως διαδεδομένη εις την Ασία και εις την Βιθυνία. Ο Ηρώδης ο Μέγας ιδρύει εις αυτόν αγάλματα και βωμούς και τελεί προς τιμήν αυτού αγώνες στην Ιερουσαλήμ.
Έτσι από τα χρόνια του Αυγούστου οι ηγεμόνες ήταν και θεοί μεν ζώντες αλλά όταν πέθαιναν ανέρχονταν εις τους Ουρανούς μεταξύ των Ολυμπίων και αποτελούσε αυτό την λεγόμενη «αποθέωση». Τέλος τόσο μεγάλη ήταν τιμή προς τον Αύγουστο, ώστε ουδέν άλλο μέσο βρήκε για να επαναφέρει την λατρεία των λησμονημένων θεών, παρά να συνδέσει αυτούς με το ίδιον θεϊκό μεγαλείον. Για αυτό μετατέθηκε εις το παλάτι του το ιερό της Εστίας και ίδρυσε αντιθάλαμο του Απόλλωνα. Συνδυάζεται δε η λατρεία του Αυτοκράτορα Αυγούστου με την θεά Ρώμη και έτσι καθίσταται ο επισημότατος τύπος της υπακοής εις την κοσμοκράτειρα πόλη και συνάμα εις τον άντρα ο οποίος κατέχει την κοσμοκρατορία.
Νόμισμα που κόπηκε επί Αυγούστου προς τιμή του DIVUS IULIUS (θεού Ιουλίου). Στην ίδια πλευρά του νομίσματος απεικονίζεται και ο κομήτης που εμφανίστηκε μετά τον θάνατο του Καίσαρα. Και όχι πριν από την γέννησή του. (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 119, άρθρο «Ιησούς και Καίσαρ», Χρήστου Μόρφου, σελίδα 27)
Ο Αύγουστος θεώρησε πολύ σπουδαία την αρχή, που του καθιερώθηκε δια μέσου της λατρείας του. Ως Μέγιστος Ποντίφιξ αρχηγός της θρησκείας, επιστατούσε εις τις επίσημες τελετές όλων των θρησκευτικών εορτών. Το έτος 17 π.Χ. πανηγύρισε με επιβλητική μεγαλοπρέπεια την εορτή των εκατονταετηρικών αγώνων. Αυτός ο Αύγουστος τέλεσε θυσίες εις τους μεγάλους θεούς του ελληνολατινικού πάνθεου, εις τον Δία τον Μέγιστο, στην Ήρα την Βασίλισσα, εις τον Απόλλωνα, εις την ¶ρτεμη. Χορός εξ 27 εφήβων και 27 παρθένων έψαλε τον υπό του Οράτιου φιλοτεχνηθέντα ύμνο του Carmen Saeculare.
Αξιοσημείωτα γεγονότα της ζωής του από θρησκευτικής πλευράς είναι ότι : έκλεισε τον ναό του Ιανού στην Ρώμη, είχε δικούς του ιερείς, ναούς και έδωσε στον μήνα Αύγουστο το όνομά του. Έγινε Ύπατος Ιεροφάντης (Pontifex Maximus)= αρχηγός της λατρείας και συγχρόνως το κύριο αντικείμενο αυτής. Επειδή στην Ιταλία επικρατούσε πολλή αθεΐα επανέφερε θρησκευτικά λειτουργήματα που είχαν πέσει σε αχρηστία. Ίδρυσε νέες λατρείες όπως της Αφροδίτης η οποία λέγονταν γενέτειρα (Venus Genitrix) και η οποία υπήρξε μητέρα των Ρωμαίων και του Ιούλιου οίκου (εις τον οποίο ανήκε και ο Αύγουστος), του Απόλλωνα του Παλατίνου και του ¶ρεως του Εκδικητή (του φόνου του Καίσαρα) ο όποίος ήταν στολισμένος με τα αγάλματα των σπουδαιότερων ανδρών της Ρώμης με επιγραφές που ανάγραφαν τις νίκες τους. Παρ’ όλες όμως τις προσπάθειές του η παλιά ευσέβεια δεν επανήλθε. Όταν πέρασε από την Ελλάδα, την οποία οι εμφύλιοι ρωμαϊκοί πόλεμοι την είχαν ολοκληρωτικά ερημώσει, δεν τιμώρησε την Αθήνα που είχε υποστηρίξει τον αντίπαλό του και του ανεγέρθηκε ναός μαζί με εκείνο της θεάς Ρώμης Α. του Παρθενώνα.
Νόμισμα με την κεφαλή του Βρούτου στην μία πλευρά και στην άλλη το «EID MAR», αναφορά στην ημέρα των Ειδών του Μαρτίου, όταν και δολοφονήθηκε ο Καίσαρας. (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 119, άρθρο «Ιησούς και Καίσαρ», Χρήστου Μόρφου, σελίδα 25)
Επίσης το 22 π.χ. ο Οκτάβιος (ρωμαίος αυτοκράτωρ) ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και το Καίσαρα οι οποίοι και λατρεύονταν σαν θεοί.(Παυς. ΙΙΙ, 11,4)
Δείτε και: Αυτοκράτορας Ελέω Θεού
Οι νέο-Εθνικοί κατηγορούν τους Χριστιανούς με ανυπόστατες κατηγορίες για προδοσία στα χρόνια της επανάστασης του 1821 προς συμφέρον δήθεν του Σουλτάνου. Ψέμα που έχει αναλυθεί σε άλλη ενότητα. Όμως οι νέο-Εθνικοί έχουν ξεχάσει κάτι: πως οι θρησκευτικοί πρόγονοί τους λάτρευαν τους κατακτητές και δυνάστες στους, ως θεούς, γι αυτό και το παγανιστικό ιερατείο ουδέποτε επανάστησε. Επαναστατεί ποτέ το ιερατείο ενάντια στους θεούς του;
ΕΠΙΒΟΛΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ;
¶ραγε ακόμη και αν δεχτεί κάποιος, πως ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε (;)στους Έλληνες, όπως υποστηρίζουν οι νέο-Εθνικοί, η απορία παραμένει για την Λογική των αντιρρησιών:
Ερώτηση: στους θεούς των Ελλήνων Αύγουστων ποιος «επέβαλε» τον Χριστιανισμό; Απάντηση: Ποιος άλλος παρά ο Ύψιστος. «ΕΣ ΕΔΑΦΟΣ ΦΕΡΕΙΝ»Αυτοί που κατηγορούν τους αυτοκράτορες, ως ο Θεοδόσιος, για το «ες έδαφος φέρειν», θα πρέπει να γνωρίζουν, πως εφόσον οι αυτοκράτορες ήσαν κατά τους παγανιστές θεοί, είχαν το απόλυτο «θεϊκό» δικαίωμα να πάψουν όχι μόνον την ουσιαστική λατρεία τους , όπως έπραξε ο Μέγας Κωνσταντίνος, αλλά και εκείνες τις άλλες τις οποίες αποφάσισαν! Θεοί δεν ήσαν κατά τους παγανιστές; Ή μήπως όχι;
1. Αν οι αυτοκράτορες ήσαν θεοί τότε οι σημερινοί παγανιστές είναι ασεβείς και άπιστοι προς τους θεούς τους, εφόσον αντιτίθενται στις αποφάσεις των. 2. Αν δεν ήσαν θεοί κατά τους σημερινούς αρχαιολάτρες, και δηλαδή αν οι σημερινοί δεν πιστεύουν σε όλα ορίζει η θρησκεία τους (θεοποίηση ανθρώπου) και δεν δέχονται τις αποφάσεις των θεών τους, γιατί κόπτονται υπέρ της αρχαίας θρησκείας και των ναών της, εφόσον δεν πιστεύουν σε αυτήν ούτε οι ίδιοι; Γιατί κατηγορούν τους Χριστιανούς ως άπιστους ή Εβραίους, εφόσον οι ίδιοι ως πιστοί της αρχαίας θρησκείας δεν δέχονται τις αποφάσεις των θεών τους;
ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΝΕΟ-ΕΘΝΙΚΟΥΣ
Εφόσον οι θεοί σας αυτοκράτορες πίστεψαν στο θεό Χριστό, γιατί δεν πιστεύετε και σεις; Ασεβείτε και προς τους θεούς σας και προς τον πραγματικό Θεό! Είστε δηλαδή διπλά ασεβείς! |
|
|
|
|
|
|
|
Οι ναοί των αυτοκρατόρων στην Ελλάδα είναι οι αποδείξεις. Το 22 π.χ. ο Οκτάβιος (ρωμαίος αυτοκράτωρ) ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και το Καίσαρα οι οποίοι και λατρεύονταν σαν θεοί. (Παυς. ΙΙΙ, 11,4)
|
|
|
|
|
|
Εγκυκλοπαίδειες
1. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
Περιοδικά
1. Corpus
2. Τρίτο Μάτι, τεύχος 119
3. Ελληνική Αγωγή, Αρ. Φύλλου 5/58, Γαμηλιώνος - Ανθεστηριώνος (Ιανουαρίου) 2002
4. Ιστορικά Θέματα, τεύχος 44
Διαδίκτυο
1. Διαδικτυακός χώρος Βλάση Ρασσιά
